Po porażce 10:26 z Południową Afryką (najwyższa przegrana od 94 lat) w inauguracyjnej kolejce Rugby Championship reprezentacja Nowej Zelandii spadła na 5 miejsce w rankingu Capgemini World Rugby Ranking. To właściwie jedyna zmiana w notowaniu z 08 sierpnia br., Nowa Zelandia spadła z miejsca 4 na 5, a reprezentacja Anglii nic praktycznie nie robiąc awansowała z miejsca 5 na 4. Na wyspach (nowozelandzkich) wybuchła histeria, stanowisko głównego trenera Iana Fostera wisi na przysłowiowym włosku, mnożą się pomysły jak można pomóc All Blacks przezwyciężyć kryzys, powstają kolejne artykuły, memy i karykatury. Wszystko to pokazuje jaką pozycję ma rugby w Nowej Zelandii. Jako zespół z 29 miejsca rankingu, za Brazylią, ale przed Niemcami cieszylibyśmy się z takiej pozycji w rankingu, a dla Nowej Zelandii jest to powód do olbrzymiego niepokoju o przyszłość ukochanej drużyny.
Najbardziej radykalny, ale bardzo konkretny 6-punktowy plan naprawczy przedstawił David Moffett, były dyrektor naczelny Nowozelandzkiego Związku Rugby, jako hasło jego planu można zacytować, że „Nikt już nie boi się All Blacks”, a dokładnie „Utrata południowoafrykańskich drużyn bardzo nas zabolała. Nikt już nie boi się All Blacks” (ja to opatrzyłem znakiem zapytania), co ma odniesienie do wykluczenia zespołów Południowej Afryki z Super Rugby. A plan wygląda tak:
- Usunięcie dyrektora naczelnego NZRU Marka Robinsona, zastępując go bardziej doświadczonym urzędnikiem.
- Zwolnienie Iana Fostera z jego obowiązków jako głównego trenera i mianowanie Scotta Robertsona na jego zastępcę.
- Restrukturyzacja zarządzanie grą w Nowej Zelandii, przyspieszenie transakcji z Silverlake.
- Znalezienie alternatywnego turnieju do Super Rugby.
- Wyznaczenie nowego zespołu ds. public relations, aby zwiększyć odpowiedzialność NZRU.
- Rygorystyczne skupienie się na sposobie identyfikacji i realizacji talentów.
Natomiast trener Ian Foster nadal wierzy w drużynę, a jej wartość ma pokazać kolejny mecz z Południową Afryką 13 sierpnia br. w Johannesburgu: Powiedziałem, że ta grupa wciąż się rozwija, a te doświadczenia są dla nas absolutnym złotem. Nie lubimy nie wygrywać, ale rzeczywistość jest taka, że otrzymujemy jasne znaczniki przeciwko bardzo dobremu zespołowi - powiedział. Poczekajmy więc na rozstrzygnięcie w Południowej Afryce.
Źródła: www.telegraph.co.uk, www.rnz.co.nz, www.world.rugby
