Dzisiejszy tekst jest jednym z dwóch historycznych, którymi wspomogłem Tomasza Płosę w przygotowywaniu specjalnego „skarbu kibica” związanego z jednym z największych wydarzeń w świecie rugby: wyprawą British & Irish Lions, tym razem do Południowej Afryki. Całość materiału - już wkrótce, z góry zapraszam do lektury.
133 lata tradycji, ponad 650 meczów - niewiele jest w świecie rugby instytucji, które w takim stopniu łączyłyby romantyczne początki sportu ze współczesnością. Jednak te 133 lata łączą chyba tylko dwie rzeczy: gromadzenie w jednej drużynie zawodników z Wysp Brytyjskich i wyprawy na drugi koniec świata, aby rozegrać serię towarzyskich spotkań. Cała reszta zmieniała się. Irlandia oddzieliła się od Zjednoczonego Królestwa i rozpadło się imperium. W 1888 turyści rozegrali 53 spotkania, a wyprawa trwała ponad pół roku, natomiast w 2021 mamy imprezę trwającą miesiąc z tylko 9 meczami. Zmienił się też sposób selekcji – pierwsza wyprawa była przedsięwzięciem komercyjnym, ale zawodnicy byli amatorami i uczestniczyli w niej tylko tacy, którzy mogli sobie pozwolić na porzucenie pracy i rodzin, a dziś drużyna to największe gwiazdy brytyjskiego i irlandzkiego rugby. Dawniej często swoje wyprawy Lwy kończyły zdziesiątkowane kontuzjami, dziś w każdej chwili można ściągnąć zmienników.
To początek tekstu Grzegorza Bednarczyka autora bloga „W Szponach Rugby”, całość do przeczytania bezpośrednio [kliknij]
