Napisać o Biało-Zielonych Ladies Gdańsk, że po raz dziesiąty wywalczyły złoty medal mistrzostw Polski to nic nie napisać. Bo to jest już pewien fenomen w polskim sporcie, a zwłaszcza w rugby, które do tej pory większości kibicom kojarzy się wyłącznie z męską, twardą i kontaktową grą. Rugbistki z Gdańska, to grupa młodych kobiet, których pasja i determinacja już dawno zaprowadziła je na szczyt w Polsce. Wyjątkowość tej drużyny i trenera polega także na tym, że nikt z tej grupy nie zadawała się tym, co już ma. To nie jest w polskim rugby zjawisko powszechne, dlatego warto je dostrzec i docenić. Klub i drużyna ma wokół siebie niewielkie, choć coraz większe, grono przyjaciół, sponsorów i kibiców. Wszyscy napędzają się wzajemnie, dopingują i motywują do pracy. Ważne jest także to, że nikt tu nie czeka na to, że ktoś coś zrobi za niego, wyręczy. Dziewczyny już dawno wzięły sprawy w swoje ręce. Organizują od podstaw działalność klubu, rozliczają jego finansowanie, zabiegają o sponsorów, czyli robią to, co wszyscy w polskim rugby robić powinni. Wygląda na to, że świetnie rozumieją sytuację, w której jest ta dyscyplina sportu w Polsce i chyba to jest dziś kluczem do sukcesu Biało-Zielonych Ladies Gdańsk.
W sobotę, 04 lipca br. w Gdańsku odbył się ostatni turniej o mistrzostwo Polski w rugby kobiet, czyli 7-osobowej, olimpijskiej, odmianie tej gry. Gdańszczanki wygrały wszystkie mecze, nie tracąc ani jednego przyłożenia. W meczu finałowym Biało-Zielone Ladies Gdańsk pokonały Black Roses Posnanię Poznań 38:0, gdańszczanki tym samym sięgnęły po kolejny, dziesiąty z rzędu tytuł mistrzyń Polski, wicemistrzowski tytuł powędrował do Poznania, a brązowy medal przypadł w udziale warszawskiej Legii.
Biało-Zielone Ladies Gdańsk to: 1. Aleksandra Leśniak, 2. Oliwia Weber, 3. Julianna Schuster, 4. Sylwia Witkowska, 5. Klaudia Respondek, 6. Patrycja Zawadzka, 7. Anna Klichowska, 8. Karolina Jaszczyszyn (C), 9. Hanna Maliszewska, 10. Monika Pietrzak, 11. Natalia Pamięta, 12. Oksana Panasenko. Trener: Janusz Urbanowicz. Prezes: Marlena Mroczyńska.
Adam Mauks - Moja Strona Rugby
