Poniższy artykuł Leonarda Roberta Tosswilla został opublikowany po raz pierwszy w magazynie "Rugby Football Weekly" w styczniu 1929 roku. Dotyczy on wyobrażonej przyszłości sto lat później w roku 2029, w której kobiety i mężczyźni grali w rugby w tej samej drużynie - kobiety jako obrońcy (atak), mężczyźni jako napastnicy (młyn). Zawodniczki zostały nazwane na cześć słynnych międzynarodowych graczy z lat dwudziestych XX wieku, takich jak William Wavell Wakefield, Tommy Voyce czy Arthur Young.
Artykuł „z przymrużeniem oka” (idealny na Prima Aprilis) zawiera szereg śmiałych prognoz na rok 2029, odnosząc się do dużej liczby osób, które wolą mecze w domu na swoich „telewizorach”, przewidując upadek partii politycznych i odnosząc się do kobiet jako „dominującej” płci. Artykuł podaje również kilka interesujących poprawek do przepisów (nie zawsze dla nas zrozumiałych) i wieści rok 2029 jako ten, w którym rugby zostanie na zawsze zakazane przez ustawę parlamentu z powodu dużej liczby ofiar wśród kobiet podczas gry.
Ostatni mecz rugby autorstwa Leonarda R. Tosswilla.
Ostatni mecz, który miał się odbyć przed wejściem w życie ustawy o zniesieniu rugby, rozegrano wczoraj w Twickenham. Statystyki ofiar śmiertelnych w ostatnich latach, zwłaszcza wśród kobiet, dostarczają zwolennikom wystarczającego uzasadnienia dla ich działania. Mecz odbył się na Twickenham, pierwszym oficjalnym boisku Rugby Union, i chociaż dla współczesnych oczu miejsce wydawało się bardzo ograniczone, było wystarczająco dużo miejsca dla 50 000 widzów, którzy w wydarzeniu uczestniczyli. To prawda, że na tańszych miejscach panował tłok, ale Ministerstwo Zdrowia podjęło odpowiednie środki, a ich środki bakteriobójcze ozonowe zostały zainstalowane we wszystkich niebezpiecznych miejscach. Oczywiście znacznie większa liczba osób śledziła mecz na telewizorach, ale nadal jest wielu, którzy wolą oglądać takie zawody na własne oczy, a nie na ekranach.
Drużyny, które wzięły udział w tym historycznym meczu, reprezentowały dwa najstarsze kluby, „Konserwatystów” i „Unię Liberalną”, i ciekawe jest, że ich nazwy wywodzą się z nazw tego, co kiedyś nazywano „partiami politycznymi”. Jak zwykle atakujący składali się wyłącznie z mężczyzn, podczas gdy obrońcy byli wybrani spośród dominującej płci. Podczas przerw kwartalnych i międzysesyjnych drużyny z Northolt i Hendon zaprezentowały Aeroball, a ich pełne gracji i szybkie manewry sprawiły, że gra lądowa wydawała się niezwykle niezdarna i powolna. „Konserwatyści” mieli zaszczyt i zaczęli od tego tradycyjnego otwarcia, nr 14. Ich przeciwnicy odpowiedzieli szachem Rowland Hill, a atakujący wkrótce zostali zamknięci w stałym polu bramkowym. Po dwóch minutach zmagań widzowie zaczęli się niepokoić, ale panna Wakefield, środkowa obrończyni „Konserwatystów”, wyrwała piłkę, narażając się na znaczne ryzyko, i sprzedając manekina (forma obrony, blachy - przyp. JW.) trzy razy z wielką wprawą, zaczęła torować sobie drogę przez przeciwników z precyzją doskonałej szwaczki.
Miss Young, zdobywczyni pełnego gola „Unii Liberalnej”, mocno rzuciła Miss Wakefield, gdy ta dotarła do koła, ale biegaczce udało się dobrze zablokować ramię, gdy upadła, i po wykluczeniu przeciwniczki z gry pobiegła dalej i dotknęła ziemi w dobrej pozycji. Miss Day, jedna z najlepszych kopiących na bramkę w tamtych czasach, strzeliła gola dokładnie w środek poprzeczki i w ten sposób zapewniła sobie pełne 15 punktów i znaczną przewagę dla swojej drużyny.
Pod koniec drugiej kwarty przewaga „Konserwatystów” zmniejszyła się do 9 punktów, a w kolejnej kwarcie, dzięki dobrze ocenionemu kopnięciu pod kątem z okolic chorągiewki narożnej przez Miss Voyce, skrzydłową „Unii Liberalnej”, przewaga zmniejszyła się do 2 punktów. „Konserwatyści” próbowali jednego otwarcia po drugim, ale spotykali się z upartą, choć nieco ortodoksyjną, serią kontrposunięć ze strony „Unii Liberalnej”, która opierała swoją obronę głównie na swing-back (nie cofaj się - przyp. JW.) , lub, aby użyć jej starszej nazwy, walijskiej metodzie. Miss Wakefield i Miss Cooper grały znakomicie, szczególnie podziwiano delikatność ich podań oraz szybkość i dokładność ich omijania. Koniec nastąpił wraz z niezwykłą serią podań obrotowych kwarty „Konserwatystów”, które całkowicie zmyliły ich przeciwników. Ostatni bieg Miss Lowe ściągnął obronę na lewe skrzydło, kiedy zgrabnym kopnięciem z wyskoku przez boisko umożliwiła Miss Stegman, która czekała na doskonałej pozycji spalonej, zdobycie zasłużonego rouge-touch (różowego przyłożenia - przyp. JW.) na linii 75. Kopnięcie na bramkę było zbyt trudne dla żadnego z trzech kopaczy, więc „Konserwatyści” wygrali 22:13. Większość gry osiągnęła wysoki poziom, a ponieważ było tylko trzech „szpitalnych” rannych, nie było żadnych niepowodzeń, które mogłyby zepsuć mecz. Ostatni mecz rugby w Anglii był w pełni godny wysokich tradycji przekazywanych z przeszłości.
O autorze - Dr Leonard Robert Tosswill (1880-1932) był napastnikiem St Barthlomews, który zagrał trzy razy w reprezentacji Anglii w 1902 roku. Jego komentarze na temat „środków bakteriobójczych ozonowych” można wytłumaczyć zawodem urzędnika ds. zdrowia publicznego.
