Marta Dybiec i Natalia Cieślak uczestniczkami kursu sędziowskiego IRB MO Level 1, który 16 listopada odbył się w Sochaczewie. Po co i dlaczego? Skąd pomysł na sędziowanie? Czy Sochaczew doczeka się dwóch sędzin rugby? O tym w krótkiej rozmowie z Ulą i Świstakiem.
Marta Dybiec:
- Od uczestnictwa w kursie do sędziowania jest bardzo daleko droga, wymagająca ciężkiej pracy i doskonałego przygotowania fizycznego. Dla mnie chyba nadszedł idealny moment na sprawdzenie się w nieco innej roli. Zakończyłam sportową przygodę, jednak cały czas udzielam się w klubie wspierając jego działalność statutową i pozyskując środki potrzebne Tygrysicom do dalszego rozwoju. Chciałam jednak zrobić coś dla siebie, coś co pozwoli mi na dalszy rozwój w tej dyscyplinie i będzie dla mnie kolejnym wyzwaniem. Nieważne jak potoczą się moje sędziowskie losy, ale z pewnością zdobytą wiedzą na kursie będę mogła przekazać swoim koleżankom z drużyny, a ta przyda im się na pewno. Doświadczenia jakie zdobyłam w ciągu 12 lat będzie dla mnie dużym ułatwieniem chociażby w definiowaniu pewnych pojęć, czytaniu przepisów czy ich rozumieniu. Nie ukrywam, że za jakiś czas bardzo chciałabym gwizdkiem rozpocząć swój pierwszy mecz. Mały debiut mam już za sobą. Mimo kilku popełnionych błędów byłam z siebie dumna. Śmiem jednak stwierdzić, że łatwiej się gra niż sędziuje. - mówi Marta.
Co na temat sędziowania myśli Natalia Cieślak? Jak ocenia swoje szanse i czy debiut zalicza do udanych?
- Debiutowałam w roli sędziny kilka lat temu, podczas turnieju kadetów w Sochaczewie. Sędzina przez małe s, bo tak jak każdy początkujący biegałam wszędzie nie widząc nic prócz przodu. Wprowadzenie do sędziowania mam już za sobą, jednak postanowiłam raz jeszcze wziąć udział w szkoleniu dla kandydatów dla sędziów. Pobudek miałam kilka. Po pierwsze chciałam usystematyzować swoją wiedzę, dowiedzieć się tego o czym jeszcze nie wiedział, a jako kapitan drużyny powinnam. Po drugie i chyba najistotniejsze to zależy mi na przygotowania swojej dalszej ścieżki sportowej. Trenuję od 2001, w tym czasie również została mamą. Wróciłam głodna gry, jednak z każdym rokiem uświadamiam sobie, że czasy świetlności już minęły. Staram się w miarę możliwości uczestniczyć w treningach i swoim doświadczeniem pomagać dziewczynom , ale kiedyś przyjdzie taki moment, że będę musiała korki powiesić na kołku. Co wtedy? Może właśnie gwizdek?
Źródło: Profil Tygrysic Orkan Sochaczew na Facebooku.
